سرزمین آسمانی ما

وقتي امام حسين عليه السلام شهيد شد و بدن مقدس ايشان بر روي زمين کربلا افتاده و خون مبارکشان بر روي زمين ريخته شده بود،پرنده سفيد رنگي خود را به بدن مطهر ايشان رسانيد و بال و پرش را به خون آن حضرت رنگين نمود و در حالي که از آنها خون مي چکيد پرواز کرد.در راه پرنده هايي را ديد که در زير سايه و روي شاخه هاي درختان قرار گرفته بودند و به بازي و خوردن آب و غذا سرگرم بودند.آن پرنده خون آلود به آنها گفت:واي بر شما!آيا به اين چيزها مشغول شده ايد در حالي که امام حسين عليه السلام در سرزمين کربلا بر روي زمين تفتيده از گرما،سر بريده رها شده و خونش روي زمين ريخته شده است؟

با شنيدن اين خبر همه پرندگان به سوي کربلا پرواز کردند و ديدند که بدن بي سر و بدون غسل و کفن امام حسين عليه السلام بر روي زمين افتاده است.بدن آن حضرت پر از زخم هاي شمشير بود و سر آن حضرت از پشت گردن بريده شده بود.حيوانات آن صحراي بزرگ آن حضرت را زيارت مي کنند و بدن آن حضرت به شدت روشن و نوراني است و اطراف و آسمان را نوراني و درخشان نموده است.

وقتي پرنده ها اين منظره جانسوز را ديدند،فرياد بلندي کشيدند و شروع به گريه و زاري و اظهار غم و غصه نمودند.در خون مبارک آن حضرت مي غلتيدند و خود را به خون ايشان آغشته مي نمودند و هر يک به طرف سرزميني پرواز کردند تا اهل انجا را از شهادت امام حسين عليه السلام آگاه سازند.

يکي از آنها به سمت مدينه النبي پرواز کرد و بال زنان به دور قبر رسول خدا صلي الله عليه و آله چرخيد و با گريه و زاري (به پرندگان مدينه)اعلام کرد:آگاه باشيد که حسين عليه السلام در کربلا کشته شد.آگاه باشيد که دارايي هاي حسين(ع ) در کربلا به تاراج رفت. با نداي اين پرنده،پرنده هاي ديگري بر قبر رسول خدا صلي الله عليه و آله جمع شدند و شروع به نوحه و گريه بر امام حسين عليه السلام نمودند.

اهل مدينه متوجه سر و صداي پرندگان شدند ولي نمي دانستند چه خبر است؟تا اين که زماني گذشت و خبر شهادت امام حسين عليه السلام آمد و همه فهميدند که آن پرنده ها خبر شهادت فرزند فاطمه بتول سلام الله عليها و نور چشم رسول خدا صلي الله عليه و آله را آورده بودند.* **

*بحارالانوار جلد 49 صفحه 191 –مدينه المعاجز جلد 4 صفحه 72

**برگرفته از جلد دوم کتاب قطره اي از دريا تاليف زين العابدين دست داده