عکسی که می بینید، در بندرعباس گرفته شده است. مادری با پوشش سنتی زنانِ هرمزگان، در حال وداع با فرزند خود است. فرزندی که عازم جبهه های جهاد است و شاید دیگر بازنگردد. زیبایی و شکوه تصویر، گویای عظمت حادثه ای است که در حال وقوع است.

جوانی که پاره جگر مادری است، داوطلبانه به معرکه امتحانی عظیم و پرخطر می رود و مادری که می تواند با تمام توانِ مادرانه خود، مانع از رفتنِ جگرگوشه اش شود، دستان زجر کشیده و خشکیده خود را با بوسه ای آسمانی، بدرقه راه جوانش می کند. جوانی که امیدِ فردای این مادر است، می رود تا فدای فردای دین و ملت شود. جوانی که عصای دست مادرِ پیر خود است، می رود تا سلاحِ دفاع از عزت و شرف مردمش باشد. و در این فردایی که امروزِ ما است، این مادر و حماسه شرف مندانه اش، در کدامین گوشه حافظه تاریخی ما قرار دارد. اما بی شک، چشمانِ آسمان، این مادر را به خوبی به خاطر دارد و پاداش صبر غریبانه اش را خواهد داد.