من اروندمو سرگرم غزلخوانی خویشم
افسرده دل از موج،وبی سروسامانی خویشم
دربزم عمق خود نگویم زکم وبیش
چون اوینی خوکرده به حیرانی خویشم
خواهم که با جوهرموجم بنویسم
ای آب در این شوق قربانی خویشم
درساحل آرام خداازسر مستی
شرمنده یاران زگران کاوی خویشم
تاسربگذارم به ندیدن غم دوست
بی تاب تر ازرود خروشانی خویشم
من قطره ناچیزم و در چشم شهادت
ماتم زده از رود خروشانی خویشم
گرقسمت من عشق شهادت نشد اما
سرگرم همین بی سر وسامانی خویشم
تویار امین هستی ومن بنده تو
توهمانی که سرودی«دلبسته یاران خراسانی خویشم»

شاعر:فهیمه صفایی