سرزمین آسمانی ما

برهان گناهکار،نادرست ترین برهان هاست،وعذرش از توجیه هر فریب خورده ای بی اساس تر،

و خوشحالی او ازعدم آگاهی است.

ای انسان!

چه چیز تو را بر گناه جرأت داده؟

ودر برابر پروردگارت مغرور ساخته؟

وبر نابودی خود علاقه مند کرده است؟

آیا بیماری تو را درمان نیست؟

و خواب زدگی تو بیداری ندارد؟

چرا آنگونه که به دیگران رحم می کنی ،به خود رحم نمی کنی؟

چه بسا کسی را در آفتاب سوزان می بینی بر او سایه می افکنی یا بیماری را می نگری که سخت

 ناتوان است،

از روی دلسوزی بر او اشک می ریزی،اما چه چیز تو را بر بیماری خود بی تفاوت کرده؟

واز مصیبت های خود شکیبا و از گریه بر حال خویشتن باز داشته است؟

در حالی که هیچ چیز برای تو عزیز تر از جانت نیست!چگونه ترس از فرود آمدن بلا،شب هنگام تو را بیدار

 نکرده است؟

که در گناه غوطه ور،ودر پنجه قهر الهی مبتلا شده ای؟

«نهج البلاغه-خطبه ۲۲۳»