سپاس خداوندی را، که بی آن که دیده شود شناخته شده، و بی آن که اندیشه ای به کار گیرد آفریننده است. خدایی که همیشه بوده و تا ابد خواهد بود، آنجا که نه از آسمانِ دارای برج های زیبا خبری بود، و نه از پرده هایِ فرو افتاده اثری به چشم می خورد، نه شبی تاریک و نه دریایی آرام، نه کوهی با راه های گشوده، نه درّه ای پر پیچ و خم، نه زمین گسترده و نه آفریده های پراکنده وجود داشت. خدا، پدید آورنده ی پدیده ها و وارث همگان است. خدای آنان و روزی دهنده ایشان است، آفتاب و ماه به رضایت او می گردند که هر تازه ای را کهنه، و هر دوری را نزدیک می گردانند.

خدا، روزی مخلوقات را تقسیم کرد، و کردار و رفتارشان را برشمرد، از نَفَس ها که می زنند، و نگاه های دزدیده که دارند، و رازهایی که در سینه ها پنهان کردند، همه را می داند.

اوست خدایی که با همه ی وسعتی که رحمتش دارد، کیفرش بر دشمنان سخت است و با سخت گیری که دارد، رحمتش همه ی دوستان را فرا گرفته است، هر کس که با او به مبارزه برخیزد، «خداوند» بر او غلبه می کند، و هر کس دشمنی ورزد هلاکش می سازد.

هر کس با او کینه و دشمنی ورزد تیره روزش کند، و بر دشمنان پیروز است، هر کس به او توکّل نماید، او را کفایت کند، و هر کس از او بخواهد، می پردازد، و هر کس برای خدا به محتاجان قرض دهد، وامش را بپردازد، و هر که او را سپاس گوید، پاداش نیکو دهد.

خطبه 90 نهج البلاغه