سرزمین آسمانی ما

در زیارت ناحیه مقدسه آمده:

« السلامُ عَلَی القاسِمِ بنِ الحَسَنِ بنِ عَلِی ، المَضرُوبِ هامَتُهُ المَسلُوبِ لامَتُهُ ، حینَ نادَی الحُسَینَ عَمهُ فَجَلی عَلَیهِ عَمهُ کالصقرِ وَ هُوَ یفْحَصُ بِرِجلَیهِ الترابَ ، وَ الحُسَینُ یقُولُ : بُعدا لِقَومٍ قَتَلُوک وَمن خَصْمهم یومَ القِیامَةِ جُدک وَابُوک ، ثُم قالَ : عَز وَ اللهِ عَلی عَمک اَن تَدْعُوهُ فَلا یجیبَک ، اَو اَنْ یجیبَک وَ اَنتَ قَتیلٌ جَدیلٌ فَلاینْفَعُک ، هذا وَاللهِ یومٌ کثُرَ واتِرُهُ وَ قَل ناصِرُه . »

سلام بر «قاسم فرزند حسن بن علی» باد آن که جثه‏ اش ضربت خورد و سلاحش به تاراج رفت. هنگامی که عمویش حسین علیه السلام را فراخواند، عمویش به سان عقاب تیزپرواز به سوی او شتافت و دشمنان را از کنار او دور کرد و خود را بدو رسانید، در حالی که قاسم پایش را (از شدت زخم ها) به زمین می‏ کشید. و حسین علیه السلام فرمود: گروهی که ترا کشتند، در روز قیامت نیایت و پدرت با ایشان دشمنی می‏ کنند، خداوند از رحمت خویش دورشان کند. سپس فرمود: به خدا سوگند بر عمویت گران است تو او را بخوانی، ولی او تو را جواب نگوید، یا به سوی تو آید و به تو رو کند در حالی که تو کشته شده باشی و استخوان دست و پایت بریده شده باشد. شتافتن در روزی که ستم کنندگان زیاده شده و یاری کننده اندک باشد.